"زيبايی"
همچون رويايی در سنگ دلفريبم
و قلب من که مرگ را در تپش هايش می يابند
شاعران را با عشق الهام می بخشد
عشق چون تنهايی
چون دانه های جاودانه ی خاک
و چون آرامش ابدی...
قوی سپيد قلبم،
اين اسطوره ی جاويد،
سريرمن در عمق لاجوردی بهشت است...
از هر جنبشی که آرامشم را ويران کند،بيزارم
نه لبخندی می زنم و نه حتی اشکی می ريزم...
پيش از نظريات جاودانه ام
که روحی تازه بر هنر های مصنوعی وزيد
شاعران بسيارشکرگذارِمن بودند
منی
که افسون ها را در اطراف قلبشان پيچيده بودم
من که
آيينه ی آرام چشم های درخشانم
مالک حفره هايی از نورند
که زيبايی در آن ها شعله می کشد و مي ميرد...
شارل بودلر-شاعر سمبوليست قرن 19 فرانسه
ترجمه از انگليسی:محمد فلاح نيا
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر