آخرين لاف آدمی...

 

اکنون ملازمانِ شاه، خرسندند

سر ها و دست هایِ بريده یِ آن ها که تعظيم نکردند،

بر دروازه هایِ برج و بارویِ شهر تاب می خورند

و سکون مکان را در بر گرفته است

سکون،

تنها سکونِ مطلق حاکم است.

صدایِ گريه یِ آدميان به گوش نمی رسد

و در هياهویِ شيپور ها گم شده است.

صبوری مردمان به سر آمده

و در جنونِ نيايش کنندگان گم شده است

و هر آن چه اميد به جبرانِ گذشته، از دست رفته است

آدميان ديگر به رحمت پروردگار اعتمادی ندارند

کلمات از اعتبار افتاده اند

حرمتِ حياتِ آدمی رخت بربسته است

و تنها سکون

سکونِ مطلق حاکم است.

اکنون ملازمانِ شاه، خرسندند

سر ها و دست هایِ بريده یِ آن ها که تعظيم نکردند،

بر دروازه هایِ برج و بارویِ شهر تاب می خورند

و سکون مکان را در بر گرفته است

سکون،

تنها سکونِ مطلق حاکم است.

خندقِ بارویِ اقدار اکنون پر از سرهایِ بريده است

پيروزمندان در حالِ تقسيم غنائم اند

و رشته هایِ خيمه یِ زبان و کلام به کلی بريده شده اند

تنها سکون،

سکونِ مطلق حاکم است.

اکنون ملازمانِ شاه، خرسندند

سر ها و دست هایِ بريده یِ آن ها که تعظيم نکردند،

بر دروازه هایِ برج و بارویِ شهر تاب می خورند

و سکون مکان را در بر گرفته است

سکون،

تنها سکونِ مطلق حاکم است.

شاعر: افتخار عارف حسين(شاعر معاصر اردو، دبير کل سازمان فرهنگی اکو)

ترجمه از انگليسی به فارسی: محمد فلاح نيا

ترجمه از اردو با انگليسی: Ralph Russell

(از کتاب: Wrtten in the Season of Fear, Oxford University Press, 2012)